نمایش خبر نمایش خبر

ویروس کرونا یا ویروسهای ریشه دار!!؟؟


ســال ۱۳۹۸ هر چه بود گذشت. سال ۱۳۹۹ را در حالی پیــش رو داریم که بیــش از آنچه که تحــولات اصلی را در خارج و داخل کشور شــاهد باشیم، احتمالا با جهانی بــا یک تحول تاریخی و حتی بی ســابقه مواجه خواهیم بود.

این روزها همه درگیر رفع ویروس کرونا هستند که  بیشتر از هر کلمه دیگه ای ورد زبان کوچیک و بزرگه.

ویروس کرونا ، به مانند بسیاری از بیماری های واگیردار طول تاریخ، روزی از میان خواهد رفت اما نگرانی اصلی سایر ویروس های اپیدمیکی است که سالها و دهه ها و شاید قرن هاست که به جانمان افتاده و مثل خوره روح و جسم مان را بیمار و معیوب کرده است‌.

ویروس اصلی ، آن نگاه خودبرتربینی  است که فکر می کند خداوند تنها او را هدایت کرده است و وظیفه نجات بشر از ضلالت و گمراهی را بر شانه های او گذاشته است.

ویروس اصلی آن نگاه غیرستیزی که فکر می کند طبیعت با تمام گیاهان و جاندارانش برای خدمت و لذت رسانی بیشتر به او خلق شده اند و در این راه هیچ فهمی از حقوق و حیات دیگری ندارد.

ویروس اصلی آن مسئول و مدیری است که توانایی اداره خود را ندارد اما در مسند قانونگذاری و مسئولیت نشسته و در حال تیشه زدن به ریشه تاریخی و فرهنگی و اجتماعی یک جامعه است.

ویروس اصلی آن نگاه حق به جانب و طلبکاری است که برای فرار از وظیفه و مسئولیت خود، ناکارآمدی و فاسد بودن سیستم را بهانه قرار می دهد.

ویروس اصلی رسانه و تریبون غیرمسئولی است که آگاهانه در خدمت اشاعه جهل و دروغ و نفرت قدم بر می دارد.

ویروس اصلی حاکمان جهانی است که با نگاه تاجرمآبانه جهان را به چنین سرزمین آلوده و غیر قابل تحملی تبدیل کرده اند.

ویروس اصلی آن تفکر و نگاهی است که در اوج گسترش بیماری فقط به خود می اندیشد و هیچ درکی از حقوق دیگری ندارد. ویروس اصلی خودخواهی همه ماست که تنها خودمان را میبینیم و فقط به فکر خواسته های خودمان هستیم و بی توجه از کنار کوچکترین و بزرگترین اتفاقات اطرافمان میگذریم .

و اما..

این روزها اگر لایه روئین پوست شهرها را کنار بزنیم، همان لایه‌ای که کدورت ناشی از احتکار، گرانفروشی، بد اخلاقی و دروغگویی، آن را کدر کرده است، سطوحی شفاف از فرهنگ ایرانی و اسلامی را در جای جای دیاری که در آن زندگی می‌کنیم، خواهیم دید.

امروز ایران و ایرانی به همدلی و همراهی بیشتر نیاز دارد، به نشنیدن آنچه از بهار و روئیدن و زندگی نا امیدمان می‌کند؛ به ندیدن آن تصاویر و پیامهایی که ته دلمان را خالی کرده و به انزوایی مملو از استرس و هراس، هُلمان می‌دهد. به دور از تفکر مسئولانی که فقط اسم مدیر و مسئول دارند و ویروسی ریشه دار در این مملکت هستن.

مردم ما به جای دست روی دست گذاشتن و در انتظار دولت نشستن و انتقاد و هجمه و …. کردن، برای حل بخشی از مشکلات مردم، پا به میدان گذاشته اند تا سهم خود را در مقابله با این بیماری، ادا کنند. یکی با حضورش در بیمارستان و ارائه خدمت، دیگری با تداوم تولید و تامین مایحتاج ضروری و بسیاری هم با ماندن در خانه و پرهیز از آنچه متخصصان و صاحب نظران و دلسوزان، ما را از انجامشان منع کرده‌اند.

امیدوارم این همدلی و همزبانی همیشه بین مردم ایران زنده و پابرجا باشه.